Akcja Sztuki. Nowe to przede wszystkim nowe sposoby przekazywania treści. Często
powstają na potrzeby nowopowstałych znaczeń, czasem prowokują
powstanie nowych, dostosowanych do siebie komunikatów.
Nowatorstwo w filmie ma wiele twarzy i podąża w wielu kierunkach.
Nowa fala i Dogma, Pulp Fiction i Moonwalk z Michealem Jacksonem to świetne przykłady różnorodności tego, co
nowe.
W towarzyszącym tej edycji Akcji Sztuki programie filmowym
prześledzimy nowe zjawisko jakim jest droga filmu do galerii i
zbliżanie się sztuk wizualnych do filmu. Na licznych przykładach
zobaczymy wzajemne zbliżanie się filmu i sztuki, podobieństwo formy
i treści oraz rosnącą niejednoznaczność kategorii.
W nurcie filmowym można prześledzić procesy, które zbliżają filmy
prezentowane na festiwalach do sztuki wizualnej prezentowanej w
galeriach sztuki współczesnej. Możliwa jest również obserwacja
ciążenia w przeciwnym kierunku.
Agnieszka Wąsowska
Bogna Burska – urodzona w 1974 roku. Dyplom uzyskała w 2001 roku Gościnnej
Pracowni Leona Tarasewicza na ASP w Warszawie. Autorka instalacji,
fotografii, prac wideo, malarka. W serii „Gra z przemieszczającymi się zwierciadłami” stworzyła prace w
technice filmu montażowego (found footage).
(Shooting star, Piece of Jade, A heart so white, God is vain)
Anna Niesterowicz – urodzona w 1974 roku. Studiowała na Wydziale Rzeźby ASP w
Warszawie w pracowni profestora Grzegorza Kowalskiego. Autorka
filmów wideo, rysunków, instalacji, ilustratorka, autorka tekstów.
(Gierek)
Maciej Szupica - artysta wszechstronny, twórca wideoklipów i wizualizacji,
fotograf i scenograf, grafik komputerowy, plakacista i performer.
(teledysk do utworu Marcello zespou Kobiety)
Joanna Rajkowska – urodzona w 1968 r. w Bydgoszczy. Studiowała malarstwo na ASP w
Krakowie w pracowni profesora Jerzego Nowosielskiego oraz historię
sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autorka obiektów, filmów,
instalacji, akcji i interwencji w przestrzeni publicznej. Jej
najbardziej znane realizacje z ostatnich lat: Pozdrowienia z Alej jerozolimskich (2002-2009) i Dotleniacz (2006-2007), miały formę rzeźb społecznych zainstalowanych w
przestrzeni miejskiej Warszawy. Laureatka Paszportu „Polityki"
2007 za „niezwykłe projekty realizowane w przestrzeni publicznej,
za wyciąganie ręki w kierunku błąkającego się po mieście
człowieka".
Joanna Rajkowska: artystka wszechstronna, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego
(historia sztuki) i Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (malarstwo).
Pracuje w przestrzeni publicznej. Jej projekty powstają najczęściej
w miejscach, które obciążone są traumą związaną z wydarzeniami z
przeszłości, w których dochodzą do głosu społeczne lub etniczne antagonizmy. Poprzez ich realizację nie próbuję doprowadzić do
konsensusu, nie łagodzi konfliktów. Jej projekty powstają we
współpracy z ludźmi. W wydarzeniach, jakie tworzy, najistotniejszy
jest element fikcji i święta, wzięcie rzeczywistości w nawias
poprzez drobne interwencje dotyczące zmiany kontekstu zastanej
sytuacji, podmiany/dodania elementów lub ich nazwania. Zmusza do
ustosunkowania się do zmiany, zbudowania na nowo relacji
emocjonalnej, umiejscowienia siebie w nowym, zmienionym pejzażu.
Wybrane projekty: Dotleniacz (2006–2007), Pozdrowienia z Alej
Jerozolimskich (2002–2007),
Przejażdżka wokół Wyspy Wojny (2004), Hello (2004).
Informacje pochodzą ze strony internetowej: http://www.rajkowska.com
(Camp Jenin, Złoto i srebro)
Alicja Karska i Aleksandra Went – ukończyły ASP w Gdańsku. Wspólną pracę rozpoczęły w roku 2002. Współtworzą filmy wideo, instalacje oraz interwencje w przestrzeni
publicznej.
(Projektowanie i organizacja przestrzeni)
Piotr Wysocki – urodzony w 1976 roku. Studiował na ASP w Warszawie w pracowni
malarstwa profesora Jarosława Modzelewskiego i w pracowni
przestreni audiowizualnej profesora Grzegorza Kowalskiego. Jego
pola aktywności to instalacja wideo, film dokumentalny, performance
i malarstwo.
(Aldona)
Anna Baumgart – urodzona w 1966 roku. Studiowała na PWSSP w Gdańsku, na wydziale
rzeźby, w pracowni profesora Franciszka Duszeńki. Tworzy prace
wideo, instalacje, fotografuje i rzeźbi. Jej prace znajdują się w
kolekcjach sztuki, między innymi Zachęty Narodowej Galerii Sztuki
czy Śląskiego Muzeum Sztuki.
(Ekstatyczki, histeryczki i inne święte)
Sędzia Główny – to duet performerski stworzony przez Karolinę Wiktor (urodzona w
1979 roku) i Aleksandrę Kubiak (urodzona w 1978 roku). Ukończyły
Wydział Artystyczny Uniwersytetu Zielonogórskiego. Duet tworzą od
roku 2001. Ich praca określana jest często jako żywa rzeźba. Skupiają się na tematyce problemów politycznych, płciowych,
uprzedmiotowienia ciała ludzkiego.
(Beznadziejnik 0)
Jay Rosenblatt – niezależny twórca filmowy, autor ponad 25 filmów, które otrzymały
ponad 100 nagród. Dyrektor programowy Żydowskiego Festiwalu
Filmowego w San Francisco. Członek wieku stowarzyszeń, wykładowca.
Przed rozpoczęciem kariery filmowej pracował jako terapeuta.
(W mroku)
Lech Majewski
Urodzony w 1953 roku. Reżyser filmowy i teatralny, pisarz, poeta i
malarz. Członek Gildii Reżyserów Amerykańskich i Europejskiej
Akademii Filmowej. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych i na
Wydziale Reżyserii PWSFTViT w Łodzi. Podczas studiów zrealizował
etiudy Bisowanie i Grand Hotel (1975; Grand Prix na Międzynarodowym
Festiwalu Szkół Filmowych). Jego dyplomem była nowela
„Zwiastowanie" w filmie fabularnym „Zapowiedź ciszy".
Samodzielnym debiutem fabularnym Majewskiego stał się „Rycerz”
(1980), wysoko oceniony w Wielkiej Brytanii i USA. New York Times
napisał o nim: "fascynująca przypowieść, utrzymana w surowym
stylu, wyreżyserowana pewną ręką".
Jesienią 1981 roku reżyser został zaproszony do Cambridge i
pozostał w Anglii. W 1982 roku wyreżyserował na Tamizie „Odyseję”
Homera. Przedstawienie zdobyło uznanie krytyki i publiczności:
Times określił je jako „potężny teatr". Plenerowa Odyseja
zwróciła również uwagę Michaela Hausmana, producenta m.in.
„Amadeusza" Miloša Formana, w wyniku czego Majewski został
zaproszony do Stanów Zjednoczonych, gdzie zrealizował „Lot
świerkowej gęsi” oparty na motywach swojej debiutanckiej powieści
„Kasztanaja".
W 1986 Majewski wyjechał do Rio de Janeiro, by napisać scenariusz
wspólnie z Ronaldem Biggsem, „mózgiem" słynnego napadu
stulecia. „Więzień Rio” został ukończony w 1988 w Pinewood Studios
pod Londynem.
W 1990 r. przeniósł się do Hollywood, gdzie rozpoczął współpracę ze
studiem Davida Lyncha, realizując „Ewangelię według Harrego”,
opartą na własnym scenariuszu. Film ten rozpoczął karierę Viggo
Mortensena pamiętnego odtwórcy roli Aragorna w sadze „Władca
Pierścieni".
W 1993 r. Majewski zajął się operą, reżyserując polską prapremierę
„Króla Ubu” Krzysztofa Pendereckiego w Teatrze Wielkim w Łodzi oraz
zdobywając nagrodę Kilianpreis za najlepszą reżyserię w sezonie
1994/95 za własną inscenizację „The black rider” Boba Wilsona, Toma
Waitsa i Williama Burroughsa. Uznanie za te inscenizacje przyniosło
mu dalsze propozycje operowe. W 1996 r. Lech Majewski debiutował
jako kompozytor, pisząc wspólnie z Józefem Skrzekiem muzykę i
libretto do autobiograficznej opery „Pokój saren”, której
prapremiera odbyła się 31 marca w Operze Śląskiej.
W 1999 roku Majewski wyreżyserował „Wojaczka”. Zaprezentowany na
wielu festiwalach, m. in. w Rotterdamie, Berlinie, Jeruzalem, Rio
de Janeiro, Londynie, Mexico City, Sâo Paulo, Nowym Jorku,
Montrealu i Los Angeles, film otrzymał ponad 20 nagród, m. in.
Nagrodę Europejską w Strasburgu, a w Barcelonie Międzynarodowa
Federacja Klubów Filmowych uznała „Wojaczka" za Najlepszy
Niezależny Film Europejski roku 2000.
W październiku 2001 roku odbyła się premiera „Angelusa”,
dedykowanego Ireneuszowi Siwińskiemu. Tragicznie zmarły filmoznawca
był pomysłodawcą filmu i współtwórcą scenariusza. Kanwą filmu była
historia okultystycznej gminy działającej w latach międzywojennych
w katowickim Janowie. Darryl Macdonald z Międzynarodowego Festiwalu
Filmowego w Seattle określił „Angelusa" jako „film niezwykłego
piękna". Spośród licznych nagród wspomnieć należy Grand Prix
Camerimage oraz nagrodę im. Felliniego.
W roku 2002 Lech Majewski wyreżyserował „Carmen” w Litewskiej
Operze Narodowej, powrócił też do Heilbronn, by otworzyć sezon
„Operą za trzy grosze” Brechta. Kolejny film fabularny „Ogród
rozkoszy ziemskich” (2003) był adaptacja jego powieści
„Metafizyka”. Film otrzymał Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu
Filmowym w Rzymie. Tego samego roku opublikował powieść
„Hipnotyzer”, a także stworzył zbiór dwunastu wideoartów
„Divinities”.
W roku 2005 zorganizowane zostały dwie duże retrospektywy prac
Lecha Majewskiego; pierwsza w Buenos Aires i Mar del Plata w
Argentynie, druga w Londynie, gdzie jego filmy pokazano
równocześnie w Brytyjskiej Akademii Filmowej, w Riverside Studios i
Curzon Cinemas, podczas gdy Whitechapel Art Gallery zainstalowała
jego wideoarty. Rok później twórczość Majewskiego uhonorowało
najbardziej prestiżowe muzeum sztuki współczesnej, The Museum of
Modern Art w Nowym Jorku, organizując w Maju 2006 indywidualną
retrospektywę jego twórczości. Jej otwarcie uświetniła premiera
instalacji „KrewPoety”, unikalnej sekwencji 33 wideoartów
prezentowanych symultanicznie, które, w opinii kuratora MoMA
Laurenca Kardisha, „poruszają zaniedbane przez inne media,
niezagospodarowane obszary psyche współczesnego człowieka".
W roku 2010 Lech Majewski ukończył swoje ostatnie głośne dzieło –
film „Młyn i krzyż” na podstawie książki o tym samym tytule
mówiącej o obrazie Petera Breugela „Droga na kalwarię”. To kolejny
film Lecha Majewskiego po „Ogrodzie rozkoszy ziemskich” w którym
tak dużą rolę odgrywa działo malarskie.
Biografia pochodzi z serwisu www.lechmajewski.com i została w nieznaczym stopniu zmieniona.
